Η νόσος του Πάρκινσον είναι ευρέως γνωστή για τα κινητικά της συμπτώματα, όμως τα νευροψυχιατρικά σημεία και συμπτώματα αποτελούν εξίσου σημαντικό και αναπηρικό μέρος της κλινικής εικόνας, επηρεάζοντας σε μεγάλο βαθμό την ποιότητα ζωής των ασθενών. Αυτά τα συμπτώματα μπορεί να είναι παρόμοια με εκείνα του γενικού πληθυσμού ή να διαφέρουν, εντείνοντας τις δυσκολίες των ατόμων που πλήττονται.

Συμπτώματα και Συσχετισμοί

Τα νευροψυχιατρικά συμπτώματα περιλαμβάνουν διαταραχές διάθεσης, άγχη, ψευδαισθήσεις και γνωστικές δυσλειτουργίες. Οι παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξή τους περιλαμβάνουν:

• Δημογραφικά χαρακτηριστικά: ηλικία, φύλο και οικογενειακό ιστορικό.
• Κλινικά χαρακτηριστικά: προχωρημένο στάδιο της νόσου, προηγούμενη ύπαρξη ψυχιατρικών προβλημάτων.
• Ψυχοκοινωνικοί παράγοντες: κοινωνική απομόνωση, συναισθηματική ένταση και περιβαλλοντική πίεση.

Η ακριβής νευροβιολογία των νευροψυχιατρικών συμπτωμάτων στη νόσο του Πάρκινσον είναι πολύπλοκη και δεν έχει πλήρως κατανοηθεί. Ωστόσο, οι νευροπαθολογικές αλλαγές που σχετίζονται με την ασθένεια, η ντοπαμινεργική θεραπεία και άλλοι μη ειδικοί μηχανισμοί φαίνεται να παίζουν ρόλο στην ανάπτυξή τους.

Διαγνωστικά Κριτήρια και Αξιολόγηση

Η διάγνωση των νευροψυχιατρικών συμπτωμάτων βασίζεται σε κλινικές αξιολογήσεις και διαγνωστικά κριτήρια. Παρόλο που υπάρχουν ειδικά εργαλεία για την αναγνώρισή τους, συχνά παραμελούνται στην καθημερινή κλινική πράξη, καθώς δεν υπάρχει πάντα τακτικός έλεγχος αυτών των συμπτωμάτων.

Θεραπεία και Παρεμβάσεις

Αν και υπάρχουν φαρμακολογικές και μη φαρμακολογικές θεραπείες για την αντιμετώπιση αυτών των συμπτωμάτων, οι επιλογές παραμένουν περιορισμένες και μερικές φορές αναποτελεσματικές. Οι βασικές θεραπευτικές στρατηγικές περιλαμβάνουν τη χορήγηση φαρμάκων για την ανακούφιση από τα ψυχιατρικά συμπτώματα και τη συνδυασμένη χρήση ψυχολογικών ή κοινωνικών προσεγγίσεων.

Προοπτικές και Ανάγκες για Έρευνα

Η καλύτερη διαχείριση των νευροψυχιατρικών συμπτωμάτων στη νόσο του Πάρκινσον απαιτεί περισσότερη έρευνα και βελτίωση της εκπαίδευσης των επαγγελματιών υγείας. Επιπλέον, η ανάπτυξη καινοτόμων μοντέλων φροντίδας είναι απαραίτητη για να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά οι συναισθηματικές και ψυχιατρικές ανάγκες των ασθενών.

Η νόσος του Πάρκινσον είναι ευρέως γνωστή για τα κινητικά της συμπτώματα, όμως τα νευροψυχιατρικά σημεία και συμπτώματα αποτελούν εξίσου σημαντικό και αναπηρικό μέρος της κλινικής εικόνας, επηρεάζοντας σε μεγάλο βαθμό την ποιότητα ζωής των ασθενών. Αυτά τα συμπτώματα μπορεί να είναι παρόμοια με εκείνα του γενικού πληθυσμού ή να διαφέρουν, εντείνοντας τις δυσκολίες των ατόμων που πλήττονται.

Το αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο (APLS) είναι μια πολυσυστηματική αυτοάνοση διαταραχή που σχετίζεται με την παρουσία αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων (APLA) στο αίμα. Αυτά τα αυτοαντισώματα στρέφονται κατά των πρωτεϊνών που δεσμεύουν τα φωσφολιπίδια, προκαλώντας συστηματική θρόισμα και αυξημένο κίνδυνο θρομβοεμβολικών επεισοδίων.

Σημεία και Συμπτώματα του Αντιφωσφολιπιδικού Συνδρόμου

Το πιο κοινό σύμπτωμα του APLS είναι η παρουσία επίμονων αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων που συνδέεται με:

• Θρόισμα σε αρτηρίες και φλέβες
• Επαναλαμβανόμενες αποβολές ή απώλεια εγκυμοσύνης

Οι θρόμβοι μπορεί να σχηματιστούν στα κάτω άκρα, στον εγκέφαλο, ή ακόμα και σε άλλα όργανα, κάνοντάς το ένα από τα πιο επικίνδυνα αυτοάνοσα νοσήματα.

Διαγνωστικές Μέθοδοι

Η διάγνωση του APLS απαιτεί εργαστηριακές εξετάσεις για την ανίχνευση των αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων. Οι πιο συνηθισμένες εξετάσεις περιλαμβάνουν:

1. Αντικαρδιολιπινικά αντισώματα IgG ή IgM (ELISA)
   Ανιχνεύει την παρουσία αντισωμάτων κατά των φωσφολιπιδίων στο αίμα.
2. Αντισώματα κατά της βήτα-2-γλυκοπρωτεΐνης-Ι IgG ή IgM (ELISA)
   Ανιχνεύει την παρουσία αντισωμάτων κατά συγκεκριμένων πρωτεϊνών που σχετίζονται με την εμφάνιση θρόισμα.
3. Αντιπηκτικά Λύκου (Λειτουργικές δοκιμασίες)
   Χρησιμοποιούνται για τη μέτρηση της δραστηριότητας των αντισωμάτων που επηρεάζουν τη διαδικασία πήξης του αίματος.

Θεραπευτικές Στρατηγικές

Η θεραπεία του αντιφωσφολιπιδικού συνδρόμου επικεντρώνεται στην πρόληψη της θρόιβης και στην αντιμετώπιση των επαναλαμβανόμενων αποβολών. Τα κύρια θεραπευτικά βήματα περιλαμβάνουν:

• Χρήση αντιπηκτικών φαρμάκων για την αποφυγή της θρόισμα.
• Ακολουθία φαρμακευτικής αγωγής για τη διαχείριση των υποκείμενων συμπτωμάτων.

Συμπεράσματα

Το αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο αποτελεί σοβαρή διαταραχή που απαιτεί τακτική παρακολούθηση και σωστή θεραπευτική προσέγγιση για την πρόληψη σοβαρών επιπλοκών, όπως η θρόισμα και οι αποβολές. Με την κατάλληλη ιατρική φροντίδα, οι ασθενείς μπορούν να ζήσουν μια κανονική ζωή.

Ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος (ΣΕΛ) είναι μια σύνθετη αυτοάνοση νόσος που επηρεάζει κυρίως γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας. Η εγκυμοσύνη σε ασθενείς με ΣΕΛ μπορεί να αποτελεί πρόκληση, καθώς απαιτεί προσεκτικό σχεδιασμό και εξειδικευμένη φροντίδα.

Εγκυμοσύνη και ΣΕΛ: Τι Πρέπει να Προσέξετε

Οι γυναίκες με ΣΕΛ έχουν αυξημένο κίνδυνο επιπλοκών κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, ιδιαίτερα όταν η νόσος είναι ενεργή. Συχνές επιπλοκές περιλαμβάνουν:

• Εξάρσεις του ΣΕΛ.
• Προεκλαμψία.
• Απώλεια εμβρύου ή πρόωρο τοκετό.
• Μικρή ανάπτυξη του εμβρύου.

Οι γυναίκες με αντιφωσφολιπιδικά αντισώματα διατρέχουν επίσης αυξημένο κίνδυνο θρόμβωσης και απώλειας εμβρύου. Επιπλέον, η παρουσία αντισωμάτων anti-Ro/SSA και anti-La/SSB ενέχει κίνδυνο για νεογνικό λύκο και συγγενή πλήρη καρδιακό αποκλεισμό στο νεογνό.

Στρατηγικές για Ασφαλή Εγκυμοσύνη

Για την ελαχιστοποίηση των κινδύνων, είναι σημαντικό η νόσος να βρίσκεται υπό έλεγχο πριν τη σύλληψη. Στρατηγικές περιλαμβάνουν:

• Έλεγχος της νόσου: Η σταθεροποίηση με συμβατά φάρμακα πριν την εγκυμοσύνη είναι ζωτικής σημασίας.
• Υδροξυχλωροκίνη: Βασικό φάρμακο που πρέπει να διατηρείται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.
• Ασπιρίνη χαμηλής δόσης (81 mg): Χρήσιμη για τη μείωση του κινδύνου προεκλαμψίας.
• Ασφαλή ανοσοκατασταλτικά φάρμακα: Αζαθειοπρίνη, τακρόλιμους και κυκλοσπορίνη είναι ασφαλή για χρήση.
• Αποφυγή τοξικών φαρμάκων: Η μυκοφαινολάτη μοφετίλ, η μεθοτρεξάτη και η κυκλοφωσφαμίδη αντενδείκνυνται.

Ρόλος των Βιολογικών Φαρμάκων

Βιολογικά φάρμακα όπως rituximab, belimumab και abatacept μπορούν να συνεχιστούν μέχρι τη σύλληψη και, υπό προϋποθέσεις, κατά τη γαλουχία.

Κλείνοντας

Η εγκυμοσύνη με ΣΕΛ απαιτεί συνεργασία μεταξύ ασθενούς και ειδικών ιατρών για να διασφαλιστεί η ασφάλεια τόσο της μητέρας όσο και του εμβρύου. Με σωστό σχεδιασμό και φροντίδα, οι γυναίκες με ΣΕΛ μπορούν να απολαύσουν τη μητρότητα με ασφάλεια.

Η αιμορροφιλία, μια από τις πιο γνωστές κληρονομικές αιμορραγικές διαταραχές, έχει μακρά ιστορία που συνδέεται με βασιλικές οικογένειες. Το όνομα προέρχεται από τις λέξεις «αίμα» και «φιλία», αντικατοπτρίζοντας τη φύση της πάθησης, η οποία προκαλεί παρατεταμένη αιμορραγία.

Τύποι Αιμορροφιλίας και Χαρακτηριστικά

Υπάρχουν τρεις κύριοι τύποι αιμορροφιλίας:

1. Αιμορροφιλία Α: Οφείλεται στην ανεπάρκεια του παράγοντα VIII πήξης.
2. Αιμορροφιλία Β: Συνδέεται με την ανεπάρκεια του παράγοντα IX.
3. Αιμορροφιλία C: Σπανιότερη μορφή, λόγω έλλειψης του παράγοντα XI.

Η αιμορροφιλία Α και Β είναι οι πιο συχνές και εκδηλώνονται με υπερβολική αιμορραγία μετά από μικροτραυματισμούς ή ακόμη και χωρίς τραύμα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να εμφανιστεί επίκτητη αιμορροφιλία, ιδιαίτερα σε ηλικιωμένους ή γυναίκες μετά τον τοκετό, η οποία συνήθως αντιμετωπίζεται με την κατάλληλη θεραπεία.

Πώς Επηρεάζει τη Ζωή

Οι ασθενείς συχνά αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο αιμορραγίας στις αρθρώσεις, στους μύες και σε εσωτερικά όργανα, γεγονός που μπορεί να επηρεάσει σοβαρά την καθημερινότητά τους. Η σοβαρότητα της διαταραχής εξαρτάται από τη δραστηριότητα του αντίστοιχου παράγοντα πήξης.

Διαχείριση και Θεραπεία

Ο πρωταρχικός στόχος στη διαχείριση της αιμορροφιλίας είναι η πρόληψη και η έγκαιρη θεραπεία της αιμορραγίας. Αυτό επιτυγχάνεται με:

• Ενέσεις των ελλιπών παραγόντων πήξης.
• Πρόληψη τραυματισμών με προσαρμογές στον τρόπο ζωής.
• Ειδική θεραπευτική παρακολούθηση για την αποφυγή επιπλοκών.

Με τις σύγχρονες ιατρικές εξελίξεις, οι ασθενείς με αιμορροφιλία μπορούν να ζουν μια φυσιολογική ζωή, ακολουθώντας το κατάλληλο θεραπευτικό πλάνο.

Κλείνοντας

Η αιμορροφιλία είναι μια διαταραχή που μπορεί να ελεγχθεί αποτελεσματικά με σωστή φροντίδα και ενημέρωση. Η κατανόηση της πάθησης βοηθά όχι μόνο τους ασθενείς αλλά και το κοινωνικό τους περιβάλλον να στηρίξει τις ανάγκες τους.

Η λεύκη είναι μια διαταραχή του δέρματος που χαρακτηρίζεται από την απώλεια χρωστικών κυττάρων (μελανοκύτταρα) από την επιδερμίδα. Αυτή η απώλεια οδηγεί σε λευκές κηλίδες ή μπαλώματα στο σώμα, τα οποία συχνά είναι πιο εμφανή σε άτομα με σκούρο δέρμα.

Αιτίες και Κλινική Εικόνα

Η λεύκη συχνά συνδέεται με αυτοάνοσες διαταραχές, με τις ανωμαλίες του θυρεοειδούς να είναι οι πιο συχνές συνοδές παθήσεις. Αν και η ακριβής αιτία παραμένει άγνωστη, διάφορες θεωρίες προτείνουν μηχανισμούς που εξηγούν την εμφάνιση της νόσου.

Οι λευκές κηλίδες συνήθως κατανέμονται συμμετρικά, έχουν καλά οριοθετημένα περιγράμματα και μπορεί να ποικίλλουν σε μέγεθος από μερικά χιλιοστά έως εκατοστά. Ειδικά κλινικά χαρακτηριστικά, όπως το φαινόμενο Koebner, όπου η λεύκη εμφανίζεται σε περιοχές τραυματισμού, είναι συνηθισμένα. Οι κηλίδες συνήθως εντοπίζονται στα χέρια, το πρόσωπο, τους βραχίονες και τα πόδια.

Ταξινόμηση και Επιπτώσεις

Η λεύκη ταξινομείται σε:

• Γενικευμένη: Εμφανίζεται σε πολλές περιοχές του σώματος.
• Τμηματική: Επηρεάζει μία μόνο περιοχή.
• Εντοπισμένη: Περιορίζεται σε συγκεκριμένα σημεία.

Η σοβαρότητα εξαρτάται από την επιφάνεια του σώματος που επηρεάζεται. Η πορεία της νόσου είναι συχνά απρόβλεπτη, με κάποιες περιπτώσεις να ανταποκρίνονται καλά στη θεραπεία, ενώ άλλες είναι πιο ανθεκτικές. Εκτός από τις σωματικές επιπτώσεις, η λεύκη προκαλεί ψυχολογικές προκλήσεις, όπως κοινωνικό στιγματισμό και μειωμένη αυτοεκτίμηση.

Διαχείριση και Θεραπευτικές Εξελίξεις

Η σύγχρονη προσέγγιση στη λεύκη επικεντρώνεται τόσο στην αποκατάσταση της χρωστικής όσο και στη διαχείριση των ψυχολογικών επιπτώσεων. Παράλληλα, νέες θεραπείες και έρευνες προσφέρουν ελπίδα για βελτιωμένα αποτελέσματα.

Η έγκαιρη διάγνωση, η σωστή ενημέρωση και η ολοκληρωμένη θεραπεία μπορούν να βοηθήσουν τους ασθενείς να ζήσουν μια ποιοτική ζωή.

Η αναιμία επηρεάζει σχεδόν το 5% των ενηλίκων παγκοσμίως, αποτελώντας σημαντική πρόκληση για τους επαγγελματίες υγείας. Συχνά, εμφανίζεται παράλληλα με άλλες ιατρικές καταστάσεις, καθιστώντας τη διάγνωσή της πολύπλοκη. Τα νοσήματα του γαστρεντερικού (ΓΕ) συστήματος και του ήπατος αποτελούν συχνές αιτίες αναιμίας, οδηγώντας τους ασθενείς σε παραπομπή σε γαστρεντερολόγους για περαιτέρω διερεύνηση.

Κατανόηση των Αιτιών της Αναιμίας

Η αναιμία μπορεί να προκληθεί από διάφορους παράγοντες, όπως η χρόνια αιμορραγία, η δυσαπορρόφηση και η χρόνια φλεγμονή. Στην κλινική πράξη, η σιδηροπενική αναιμία και οι μικτές μορφές αναιμίας, που οφείλονται σε πολλαπλούς παθογενετικούς μηχανισμούς, είναι οι πιο συνηθισμένες. Ο ρόλος του γαστρεντερολόγου είναι κρίσιμος στην αναγνώριση αυτών των αιτιών μέσα από λεπτομερείς εξετάσεις.

Διαγνωστικές διαδικασίες όπως η οισοφαγογαστροδωδεκαδακτυλοσκόπηση, η κολονοσκόπηση και οι στοχευμένες εξετάσεις του λεπτού εντέρου σε συγκεκριμένες περιπτώσεις παίζουν καίριο ρόλο στη διάγνωση της αναιμίας. Συχνά, οι κακοήθειες του ΓΕ συστήματος αποτελούν την κύρια αιτία χρόνιας αιμορραγίας. Ωστόσο, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη και άλλοι παράγοντες, όπως τα σύνδρομα δυσαπορρόφησης και οι χρόνιες φλεγμονώδεις καταστάσεις.

Βέλτιστες Διαγνωστικές Στρατηγικές

Η αμφίδρομη ενδοσκόπηση συνιστάται ιδιαίτερα για ασθενείς με αναιμία που δεν παρουσιάζουν εμφανή συμπτώματα από το ΓΕ σύστημα. Αυτή η ολοκληρωμένη προσέγγιση διασφαλίζει την ταυτοποίηση πιθανών πηγών αιμορραγίας ή προβλημάτων δυσαπορρόφησης τόσο στο ανώτερο όσο και στο κατώτερο ΓΕ σύστημα. Η έγκαιρη και ακριβής διάγνωση επιτρέπει την άμεση παρέμβαση, βελτιώνοντας την πρόγνωση των ασθενών.

Από τη σκοπιά του γαστρεντερολόγου, η αναιμία περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα κλινικών εκδηλώσεων. Η αιμορραγία από διάφορα νοσήματα του πεπτικού συστήματος—από έλκη έως κακοήθειες—αναδεικνύει την ανάγκη για σχολαστική διερεύνηση. Λαμβάνοντας υπόψη το πλήρες κλινικό προφίλ του ασθενούς, συμπεριλαμβανομένων των συνοδών συμπτωμάτων, οι επαγγελματίες υγείας μπορούν να προσαρμόσουν τις διαγνωστικές και θεραπευτικές προσεγγίσεις τους.

Κύρια Σημεία για Καλύτερη Φροντίδα Ασθενών

Η αντιμετώπιση της αναιμίας μέσω γαστρεντερολογικής προσέγγισης απαιτεί στρατηγική:

1. Έγκαιρη Ανίχνευση: Δώστε προτεραιότητα στις ταχείες διαγνωστικές διαδικασίες για την ανεύρεση των βασικών αιτιών.
2. Ολοκληρωμένη Αξιολόγηση: Χρησιμοποιήστε αμφίδρομη ενδοσκόπηση και προηγμένες απεικονιστικές μεθόδους όπου απαιτείται.
3. Ολιστική Διαχείριση: Εξετάστε όλους τους πιθανούς παράγοντες—αιμορραγία, δυσαπορρόφηση ή χρόνια φλεγμονή—για να διασφαλίσετε ακριβή διάγνωση.

Καθώς η διαγνωστική διαδικασία εξελίσσεται, η ενσωμάτωση προηγμένων εργαλείων και εξατομικευμένων στρατηγικών αυξάνει την αξιοπιστία. Οι επαγγελματίες υγείας πρέπει να παραμένουν προοδευτικοί, διασφαλίζοντας ότι η προσέγγισή τους ευθυγραμμίζεται με τις τελευταίες κατευθυντήριες γραμμές και τις ανάγκες των ασθενών.

Συμπέρασμα

Η αναιμία αποτελεί μια πολυδιάστατη πρόκληση, συχνά συνδεδεμένη με υποκείμενα νοσήματα του ΓΕ συστήματος ή του ήπατος. Οι γαστρεντερολόγοι διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην ανεύρεση των αιτίων της αναιμίας μέσω στοχευμένης διάγνωσης και εξατομικευμένης φροντίδας. Με τη βελτιστοποίηση των διαγνωστικών στρατηγικών και την υιοθέτηση μιας προσέγγισης που επικεντρώνεται στον ασθενή, οι επαγγελματίες υγείας μπορούν να βελτιώσουν σημαντικά τα αποτελέσματα και να μειώσουν το βάρος της αναιμίας παγκοσμίως.

Ο Ρόλος του Προπιονικού Οξέος (PA) στη Μείωση της Χοληστερόλης και την Πρόληψη των Αθηροσκληρωτικών Καρδιαγγειακών Νόσων

Η αθηροσκληρωτική καρδιαγγειακή νόσος (ACVD) είναι η κύρια αιτία θανάτου παγκοσμίως. Οι αυξημένες λιποπρωτεΐνες χαμηλής πυκνότητας (LDL) διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξή της. Νέα δεδομένα αναδεικνύουν το προπιονικό οξύ (PA), έναν μεταβολίτη της εντερικής μικροχλωρίδας, ως βασικό ρυθμιστή της χοληστερόλης και της ανοσολογικής ισορροπίας του εντέρου.

Προκλινικά Ευρήματα

Μελέτες σε ποντίκια έδειξαν ότι η χορήγηση PA μειώνει σημαντικά τα επίπεδα ολικής και LDL χοληστερόλης. Σε ποντίκια Apoe-/- που τρέφονταν με δίαιτα υψηλής περιεκτικότητας σε λιπαρά (HFD), το PA μείωσε την εντερική απορρόφηση χοληστερόλης και την έκταση των αθηροσκληρωτικών βλαβών. Παράλληλα, αύξησε τη συγκέντρωση ρυθμιστικών Τ-κυττάρων και ιντερλευκίνης (IL)-10 στο εντερικό περιβάλλον. Αυτά τα ανοσοτροποποιητικά αποτελέσματα μείωσαν την έκφραση του Npc1l1, του βασικού μεταφορέα χοληστερόλης στο έντερο.

Κλινική Μετάφραση

Η αποτελεσματικότητα του PA επιβεβαιώθηκε σε μια τυχαιοποιημένη, διπλά τυφλή μελέτη σε ανθρώπους. Συμπληρώματα με 500 mg PA δύο φορές την ημέρα για 8 εβδομάδες μείωσαν:

• Την LDL χοληστερόλη κατά -15,9 mg/dL (-8,1%, P = 0,016).
• Την ολική χοληστερόλη κατά -19,6 mg/dL (-7,3%, P = 0,014).
• Τα επίπεδα μη υψηλής πυκνότητας λιποπρωτεϊνών κατά -18,9 mg/dL (-9,1%, P = 0,002).

Νέοι Θεραπευτικοί Ορίζοντες

Τα αποτελέσματα αποκαλύπτουν έναν ανοσο-μεσολαβούμενο μηχανισμό που συνδέει το PA με τη ρύθμιση του Npc1l1 και την ομοιόσταση της χοληστερόλης. Η ενίσχυση της εντερικής μικροχλωρίδας με στόχο τη φυσική παραγωγή PA ή η χρήση PA ως συμπληρώματος μπορεί να προσφέρει μια καινοτόμο προσέγγιση για την πρόληψη της δυσλιπιδαιμίας και των ACVDs.

Η σύνδεση μεταξύ του ανοσοποιητικού συστήματος του εντέρου και της ομοιόστασης της χοληστερόλης μέσω του PA υπογραμμίζει την ανάγκη ανάπτυξης νέων στρατηγικών που αξιοποιούν αυτή την προσέγγιση. Το PA δείχνει μεγάλες προοπτικές ως εργαλείο πρόληψης και θεραπείας.